Welkom op mijn web-log. Van januari tot en met mei 2006 studeer ik aan de Universiteit van Joensuu in Finland. Hier kun je lezen wat ik zo al doe in het koude noorden! Veel plezier!

Na Joensuu gister gedag gezegd te hebben en gezwaaid te hebben naar het afscheidscomite, hebben we vandaag nog Turku verkend.

Het is een raar gevoel: dit was het dan. Mijn laatste item op mijn verlanglijst is aangevinkt, er is een einde gekomen aan mijn geweldige tijd in Finland.

Mooi moment om ‘ dank je’  te zeggen voor het lezen van mijn weblog, ook als het allemaal wat langdradig werd of de jaloezie de kop op stak!!!!!

Morgenvroeg vertrek naar Helsinki en dan kom is zo snel mogelijk weer terug!

Home sweet home!!!!

Dat was het dan…..
Na een dag pakken en spulletjes her en der droppen is mijn kamertje leeg, mijn koffers vol.

Laatste pulla in de pulla bakkerij
Laatste feestje in Giggling Marlin.

Het was zo geweldig, maar hoe cliché ook, er is een tijd van komen en van gaan en dat laatste tijdstip is helaas in zicht. Vanavond vertrek ik samen met Adrienn naar Turku: het laatste onaangevinkte item op mijn verlanglijstje.

Byebye Joensuu…………………

Dat was het dan…..
Na een dag pakken en spulletjes her en der droppen is mijn kamertje leeg, mijn koffers vol.

Laatste pulla in de pulla bakkerij
Laatste feestje in Giggling Marlin.

Het was zo geweldig, maar hoe cliché ook, er is een tijd van komen en van gaan en dat laatste tijdstip is helaas in zicht. Vanavond vertrek ik samen met Adrienn naar Turku: het laatste onaangevinkte item op mijn verlanglijstje.

Byebye Joensuu…………………

Samen met Irina en en haar ‘ouders’ van het Finnish Friend Program heb ik vandaag een heldhaftige tocht gemaakt in Ruuna. We trotseerden de regen, 9°C en het naderende onweer en sleepte ook nog even een diploma in de wacht voor moedig gedrag in de heftige stroomversnellingen!

Mijn laatste week in Finland is gehuld in regen, kou, wind en nog meer regen. De weergoden hebben het op mij gemunt. Of ik wordt gestraft dat ik vertrek of ik wordt het land uit gejaagd. Ik ben er nog niet uit.
Afgelopen twee dagen hebben Adrienn en ik ‘dag’ gezegd tegen Suvi. Suvi’s ouders wonen in Lieksa, zo’n 100 hier vandaan en ze nodigde ons uit om het nederige stulpje van haar ouders te komen bezoeken.

Haar ouders bezitten een lapje grond van weet ik veel hoeveel hectare, in ‘the middle of nowhere’, 30 km van Lieksa en zijn eigenaar van 1 huis, 3 schuren, een huisje waar oma woont, een stuk bos, veel hectare landbouwgrond, een boot, een sauna, een paard, een geit en een varken. Het lijkt de gewoonste zaak van de wereld voor een Finse familie maar mijn mond viel open en bleef in die toestand gedurende twee dagen. Mijn liefde voor Finland en de Finnen, op Lordi na, is alleen maar groter geworden……..

‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’, moet de oma van Suvi gedacht hebben. Al weken geleden had zij aangekondigd dat ze ons, niet Finnen, op de drempel van ons vertrek nog even de laatste kneepjes wilde bijbrengen van de Finse keuken.
Onder nauwlettend oog van een strenge, doch rechtvaardige 86-jarige Karelische meester kokkin leerde wij Karjalanpiiraka te bakken die niet van de echte te onderscheiden waren.

Het kostte heel wat zweetdruppels. Elke piiraka werd met leesbril, vergrootglas en tl-keukenlicht aan het niets ontziendende oog van de meester blootgesteld.
 

Met trillende handen

Ik werd er bloednerveus van maar na 3 uur peentjes zweten en 50 piiraka, wisten wij het predikaat ‘niet slecht voor de eerste keer’ in de wacht te slepen. Of ze ons nog niet voldoende de stuipen op het lijf had gejaagd, wist ze ons ook nog even tussen neus en lippen door te vertellen dat ze een aantal jaren geleden, nadat ze een nichtje net als ons had geleerd hoe piiraka te bakken, op het erf oog in oog stond met een heuse beer. Deze beer was niet zo heel erg in zijn nopjes met deze ontmoeting  en zij kon dan ook maar net op tijd haar kleine ‘Hans en Grietje huis’ bereiken. Uiteraard werd dit smeuiige verhaal met foto’s verfraaid.

Na een middagje koken en griezelverhalen konden we dan eindelijk kennis maken met de niets eisende, lieve beestenboel: paard, geit en varken 

Van het paard mocht ik nog even gebruik maken om mijn vroeger geleerde kunsten te vertonen. Het werd mij al snel duidelijk dan Niina daar niet van gediend was en liever haar kunsten wilde tonen.
Het bleef bij een kort ritje….

Karelisch Finland wil de laatste jaren graag pretenderen de meeste elanden, in het Fins Hirvi, van Finland te herbergen. Tijdens mijn vijf maanden verblijf heb ik weliswaar nog geen Hirvi live in de bossen aangetroffen, maar het is nog niet te laat. Op dit moment van het jaar gaat namelijk het opgewonden mannetjes eland op zoek naar een zo mogelijk nog opgewondender vrouwtjes eland. Omdat deze zwaargewichten niet eerst links-recht-links-recht-links kijken voordat ze oversteken, is dit het moment om ze tijdens de schemer te spotten. Met deze wetenschap doken wij rond elf uur ’s avonds in de auto om over verlaten boswegen rond te zwerven op zoek naar onze hirvi.
 

Meer Pielienen om half 12 ’s avonds: schemer 

Op zoek naar Hirvi

Na anderhalf uur werden wij zo wanhopig dat we nog een enkele seconden overwogen om met gedoofde lichten 100 km per uur te gaan rijden om ons geluk te beproeven.
Als er geen wonder meer gebeurt de komende vijf dagen, dan moet ik helaas bekennen dat ik de heerser van de Finse bossen na vijf maanden alleen op mijn bordje heb mogen begroeten.

Wij besloten ons bezoek aan Lieksa met het Pielisen museum. Suvi werkt hier tijdens de zomermaanden en vond het erg leuk om ons hier een rondleiding te geven. Het Pielisen museum is het op één na grootse openluchtmuseum van Finland, waar een kijkje genomen kan worden in typisch Finse boerderijen en molens van verschillende eeuwen en waar uitleg wordt gegeven over de geschiedenis van de houtindustrie.

Niet ver van Lieksa vandaan bevindt zich het natuurgebied Ruuna. Omdat het weer niet echt meewerkte was een lange wandeltocht van de baan, maar makara grillen kan altijd!!

Het was weer hyvvää ja kaunis !!! Suvi Kiitos!!!!!!!!

Afgelopen zaterdag en zondag was het festijn waar heel Joensuu al weken naar uitkijkt: Kalamarkinat. Op zijn jip en jannekes: de vismarkt. Ondanks dat de naam van dit evenement doet vermoeden dat er waarschijnlijk veel, zo niet alleen maar, vis te verkrijgen valt, is het ook voor de niet visfanaten een groots festijn. Je kunt er vanalles krijgen. Van Finse honing tot spons en van gedroogd fruit tot hondenbrok. Uiteraard mogen de vele liters bier en de Finse schlagers niet ontbreken.

Typisch Fins: brood gevuld met zalm en ei

Verse zalm

Het is aftellen geblazen. De laatste twee weken staan dan ook geheel in het teken van bezoekjes brengen aan deze en gene en mijn steeds langer lijkende verlanglijstje afwerken.
Vrijdagmorgen vertrok ik samen met Irina en Briana voor een kort bezoek aan Tampere. Niet dat Tampere nou zo vreselijk groot, uitdagend en speciaal is, maar toch. Het is de grootste, niet aan zee liggende Finse stad en das toch niet niks…… Verder voor mijn fans met enige affiniteit met wielrennen…..Jukka Vastaranta, wie kent hem niet, werd op 29 maart 1984 hier geboren.
We hadden 2 dagen en dus meer dan voldoende tijd om de stad in ons op te nemen, musea te bezoeken en mensen te bekijken.
Als gevolg van bijna vijf maanden Joensuu ben ik een beetje wereldvreemd geworden. Zo fiets ik al maanden op de stoep in verband met glibberpartijen en voel ik inmiddels lichte nervositeit opkomen zodra ik mij in het bijzijn van rijdende auto’s op ‘niet-safe-zone’ van de openbare ruimte begeef.
Groepen groter dan 4 personen, waar niet tenminste 1 kleuter in te bespeuren valt zijn te massaal en afschrikwekkend geworden en een toeterende auto laat mijn hartje een aantal slagen vergeten. Van een zelfverzekerde verkeersdeelneemster, die zich moeiteloos al fietsend door de binnenstad van Utrecht weet te loodsen en op het gehoor de Biltstraat oversteekt, ben ik in een stad, formaat Waddinxveen, verworden tot een angsthaast die het liefst kruipend langs de puien van de winkels, angstvallend om zich heen turend, door de stad schuift. De enige vooruitgang die ik geboekt heb is mijn tolerantie naar openbaar dronkenschap.
Nu mijn terugkeer naar het massale Nederland in zicht is, was mijn bezoek aan Tampere een stap in de goede richting. Terug naar de beschaving.
Er was namelijk afgelopen weekend door het Eurovisie Songfestival naast drukte ook behoorlijk wat tamtam in Tampere. Ik schat dat 8 op 10 straatgangers zich schuldig maakten aan dronkenschap en urineren in het openbaar. Het beeld van vechtpartijen, antisociaal en te sociaal gedrag, scheldpartijen en toeterende auto’s moest ik in korte tijd zien te verwerken.
Gelukkig had ik Moomin. Moomin is een beetje het ‘Nijntje’ van Finland. Iedere zelfrespecterende ouder hult zijn kleine koter in een Moomin-pamper, Moomin-meegroei-rompertje of iets anders uit de Moomin-baby basics collectie. Voor de volgende leeftijdscategorie zijn er uiteraard de lunchboxjes, de rugzakken, de mutsen en de stoere, altijd goed te combineren, blauw-groen-geel-rood met paarse stippen riem met een gigantische Moomin erop.

Een ander goedmakertje in barre, bange en boze tijden is drop. Uiteraard drop. Ik denk dat ik met recht mag beweren dat ik een ware dropverslaafde ben. De verslaving is eigenlijk alleen maar groter geworden sinds ik al 5 maanden op de namaak, -leuk geprobeerd, maar het is eigenlijk niks-, lakritz van Finland loop te sabbelen. In een klein museum ‘Amuri museum of workers housing’ vond ik dit dropjesblik uit 1930. In de supermarkt de originele inhoud.

In de overdekte markthal kochten we de afschrikwekkend uitziende delicatesse van Tampere: mustamakkara. Zwarte worst. Het is bereid met onder andere het bloed van een koe en het smaakt het best met Cranberry jam en melk.


Oogjes dicht en eten maar……

Verder bezochten we nog het Leninmuseum, kregen we salsa les in het Fins en stonden we in de regen langs de kant van de zeer spannende, zenuwslopende clubkampioenschap midgetgolf….Het kan allemaal in Tampere…..

Tja wat zal ik zeggen…….je moet ze een beetje leren kennen ……de Finnen……..

Eurovisie Songfestival 2006: niet voor jeugdige kijkers

Dinge-dong was zo gek nog niet…..

Het was lange trip van 2693 km in twee kleine volkswagen busjes over meestal niet geasfalteerde, van kraters voorziene wegen in Estland en Letland. Maar het was: BEAUTIFUL en indrukwekkend. Een zeer uitgebreid reisverslag gaat dit niet worden denk ik zo, maar geniet van de foto’s!Eerst een korte inleiding: Mijn reis werd georganiseerd door de Faculteit van Sociale Geografie als afsluiting van het college rondom de veranderingen en integratie van de Baltische Staten. De drie Baltische landen Estland, Letland en Litouwen worden vaak in één adem genoemd, maar hebben ieder een heel eigen karakter dat door de loop van de geschiedenis is bepaald. Vele factoren hebben deze landen hun eigenheid gegeven. Ten eerste liggen de drie landen langs de historische scheidslijn tussen Noord- en Midden-Europa enerzijds, en het Orthodoxe Oost-Europa anderzijds. De Lutherse Baltische Duitsers en de Zweden hebben hun stempel gedrukt op Estland en Letland. Toen het Balticum in de loop van de 18e eeuw bij het Russische rijk werd getrokken, bleven de Baltische provincies steeds een apart stukje West-Europa binnen het Tsarenrijk. Men kan dat nog steeds zien in de taal, cultuur en de architectuur. Ondanks eeuwenlange vreemde overheersing zijn de landen er toch in geslaagd om hun eigen taal en cultuur te behouden en te ontwikkelen. De kortstondige onafhankelijkheid tussen de twee wereldoorlogen heeft daar zeker bij geholpen. De bezetting door de Sovjetunie, Nazi-Duitsland, en daarna opnieuw 45 jaar Sovjetoverheersing hebben diepe wonden nagelaten. Inmiddels zijn de Balten met een optimistische kijk op de toekomst druk bezig hun eigen identiteit te ontwikkelen.Route in EstlandRoute in LetlandTussen Helsinki en Tallinn zette wij als eerste voet op de snelle ferry, die na de winter een razendsnelle oversteek maakte in 1,5 uur.De wind kwam van achter……..Vanuit Tallinn zette we onze reis direct verder richting Pärnu. Dit kleine stadje ligt aan de de Baltische kust. Pärnu wordt vanwege zijn stand en talrijke zomerse festivals wel officieus de "Zomerhoofdstad van Estland" genoemd. In de 18e en 19e eeuw ontwikkelde Pärnu zich onder Russisch bewind als havenstad, die zelfs Tallinn in uitvoervolume overtrof. Valga is de hoofdstad van de provincie Valgamaa. Valga vormt samen met Valka in Letland een gedeelde stad. De grens tussen Estland en Letland loopt dwars door het stadje heen. Het Estische Valga is ruim twee keer zo groot en heeft het lekkerste bier……….De grensovergang tussen Latvia en EstlandBij Valga passeren dagelijks doorgaande internationale bussen en treinen de grens. De meeste bussen stoppen echter voor de grens, maar men kan te voet de grens oversteken bij een van de drie grensposten en aan de andere zijde op een lokale of regionale bus stappen. Het is een vreemde gewaarwording: shoppen aan het eind van de straat…. in een ander land. Wanneer Estland en Letland in 2006 toetreden tot het Verdrag van Schengen zal de grens door deze gedeelde stad in ieder geval fysiek ophouden te bestaan.Grenspost in stadIn dit stadje zijn de tegenstellingen groot. In een wijk in Valga waar nog de nodige restauratiewerken uitgevoerd moeten worden heeft men wel al een gigantisch winkelcentrum uit de grond weten te stampen. Zo’ n 70 km van de grens met Estland ligt Cesis. Dit lieflijke stadje staat bekend om zijn zeer oude centrum met zijn in 13de-14de eeuw gebouwde kasteel aan de rivier Brasla. Op 7 november 1959 werd in deze stad een standbeeld van Lenin onthuld, ontworpen door Karlis Jansons. Op 17 oktober 1990 werd dit standbeeld vol enthousiasme neergehaald. Lenin ligt nu in een houten bak weggestopt in de kasteel tuin. In Sigulda bezochten we Gauja national Park. Dit park werd opgericht in 1975 aan de rivier de Gauja. Velen dieren die in dit park leven zijn gewonde dieren uit andere delen van Letland. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zo’n zooitje ongeregeld te zien. Tijdens colleges werd mij wel duidelijk dat het EU geld voor de ontwikkeling voor nationale parken en natuurbehoud niet altijd goed terecht is gekomen en er nog veel meer financiele en wetenschappelijke hulp nodig is, maar het verbaasde mij zeer dat dit park een nationaal park genoemd mag worden. Het grote probleem is dat het nut en de noodzaak van natuurparken en natuurbescherming bij het overgrote deel van de plaatselijke bevolking nog niet geheel is doorgedrongen. Met het plaatsen van informatieborden, het afzetten van delen van het park en het plaatsen van prullenbakken is een stap in de goede richting gezet. Het in dit park aanwezige kasteel maakt erg veel goed. Van 29 april tot en met 3 mei verbleven we in Riga. Riga stond in het teken van de World Hockey Championship. Prijzen van hotels en restaurants stegen al gestaag en het toerisme vierde duidelijk hoogtij. Wij onvluchtten deze stad net op tijd!Tijdens een groot deel van de 15e en 16e eeuw viel Riga onder Duits en Zweeds bewind, tot de stad in 1710 deel ging uitmaken van het Russische rijk. Tijdens de industriële ontwikkeling die volgde werd het een omvangrijk productiecentrum met een belangrijke Baltische haven. In de Tweede Wereldoorlog werd de stad hevig gebombardeerd. Er volgde een wederopbouw en nadat Riga sinds 1945 deel had uitgemaakt van de Sovjetunie, kwam er in 1991 een einde aan het Sovjetbewind. Deze perioden hebben een grote invloed gehad op de architecteur, waardoor deze stad nu een erg creatief geheel van verschillende bouwstijlen is gewordenRiga bestaat uit drie delen. Er is de oude Middeleeuwse stad Vecriga aan de rivier Dauvaga. Hieromheen ligt een halve cirkel met parken, oude bastions en vijvers. Daarbuiten zijn wijken met prachtige huizen uit het einde van de 19e eeuw. Verder buiten de stad liggen de zogenaamde slaapsteden met Sovjet nieuwbouw. Als toerist moet je in het noorden van de stad zijn, boven de Daugava. De binnenstad wordt gedomineerd door de drie kerktorens van de Dom, de Petruskerk en de Jacobskerk.Uitzicht vanaf de PetruskerkHet bekendste ‘smalle’ straatje in RigaLaima klok. Voor mijn Maastrichtse lezers: ‘De klok’ in RigaTris Brali, De drie broers. De drie oudste huizen in de stad. De oudste is van de 15de eeuw de twee andere uit 17de en 18de eeuw.Vrijheids beeld, opgericht in 1935Amber: je wordt er dood meegegooid……Jugendstil Blackheads house. Gotische stijl met Nederlands renaissance facetten uit 1344en gerestaureerd in 2001 Het huis met de Kat werd gebouwd door de een Letse handelaar die aan het begin van de 20e eeuw geen lid mocht worden van het Gilde, een voorrecht dat alleen was voorbehouden aan Duitse handelaars. Hij liet op de torenspits van huis het beeld van een zwarte kat plaatsen met zijn achterste precies in de richting van het Gildenhuis. Na een rechtzaak moest de kat worden gedraaid en mocht hij uiteindelijk wel lid worden van het gilde. Een bezoek aan Riga is uiteraard niet compleet zonder bezoek aan de immense markthallen. Zeven dagen per week wordt hier markt gehouden en de voertaal is Russisch. Werkelijk alles is hier te krijgen met behulp van aanwijzen en handen en voeten werk. Van honing tot varkenskop, van aardewerk tot kantklos materiaal en van koeienogen tot antique: voor elk wat wils……De mooiste ervaring is toch wel met de trein naar Riga. Aangezien onze jeugherberg een aantal  kilometers buiten de stad lag waren wij genoodzaakt om van de boemel gebruik te maken. Als je een kaartje in de trein koopt, dan wordt dit kaartje, voor 30 eurocent,  nog ouderwets met vulpen en met de nodige aandacht met de hand in tweevoud uitgeschreven en ondertekend. Erg fijn als je met een groep van 13 personen komt…..Doordat wij niet in staat waren te ontcijferen wat er werd omgeroepen bij de verschillende stations, waren wij meerdere malen genoodzaakt om als arme, verdwaalde schaapjes in het grote Letland langs het spoor te lopen net zolang dat we ons goede stationnetje tegenkwamen. Daar heb je dan 30 eurocent voor betaald………Op 1 mei, de nationale feestdag, brachten wij een bezoek aan het badplaatsje Jurmula. Sinds de jaren ’30 wordt dit schiereiland gebruikt voor dagtoerisme. Niet ver van Jurmula vandaan bevindt zich het veengebied Kemeri, dat in 1997 werd uitgeroepen tot natuurreservaat. In dit goed onderhouden natuurreservaat loopt vanaf 2002 het LIFE project "Conservation of wetlands in Kemeri National Park". Kemeri is ook aangewezen tot NATURA 2000 gebied. De volgende nationale feestdag, 4 mei brachten we door aan Kolka cape. Het meest noordelijke punt van Estland. Op dit punt ontmoeten de golf van Riga en de Baltische zee elkaar. Na Riga brachten we een bezoek aan de havenstad Ventspils. Het is genoemd naar de rivier de Venta die erdoorheen stroomt. Ventspils is een belangrijke ijsvrije Oostzeehaven. Grote hoeveelheden olie en andere mineralen uit Rusland worden er verscheept. Hierdoor is het de rijkste stad van Letland. In de zomer van 2002 was vond in Ventspils de Cowparade plaats en nog steeds staan er vele koeien in de stad. De cow-parade wordt gehouden om bepaalde steden nieuw leven in te blazen. Geografisch tussen Ventspils en Liepaja gelegen, ligt Kuldiga. Kuldiga is het toonbeeld van optimisme. Zo bevindt zich in deze stad de hoogste en de breedste waterval, de meeste kinderkopjes en Venetië in het klein. Over identiteitscrisis gesproken………Jaja, dat je het even weet……Oelala……..WOW……Klein Venetië……………..Liepaja is een belangrijke havenstad: het heeft zowel een commerciële haven, met veerverbindingen naar Zweden en Duitsland, als een marinehaven.De havenDe wijk KarostaSt. Nikolay Orthodox Naval Cathedral Onze laatste bestemming in Letland werd Bauska. Bauska werd in 1443 gesticht door de Duitse Orde, die in dat jaar begonnen aan de bouw van de burcht. De hertogen van Koerland bouwden de burcht uit tot een renaissanceslot. Onder hun bewind kreeg Bauska in 1609 ook stadsrechten. In de nabijheid van Bauska bevindt zich het belangrijkste barokslot van Letland: paleis Rundle. Het werd tussen 1736 – 1767 gebouwd naar een ontwerp van Bartolomeo Francesco Rastrelli.‘s Avonds keken we samen met de Bauska hangjongeren naar de hockeywedstrijd Letland-Finland…….Uiteraard won Finland…….Suomi!!! Suomi!!!!!Op de terugweg naar het oude vertrouwde Joensuu brachten we nog een 1 nacht door in Tallinn. Dat er vergeleken met begin april al een stuk zomerser uitzag!